This content is protected, please and enroll course to view this content!

2 نظر

  1. ای کاش من این تمرین رو حضوری انجام میدادم نه واتساپی
    متاسفانه بدلیل اینکه لحن بدرستی توی نوشتار منتقل نمیشه کدورت ها دو چندان شد و من مجبور شدم برای توضیح بیشتر هزینه ی سنگین تری بدم. با اینکه هیچ حرفی در مورد فرد مقابل نزدم و خودش رو قضاوتش نکردم، فقط از حرکتی که کرده بود و موجب ناراحتیم شده بود متمرکز شده بودم و کارشو نقد کرده بودم و طبق کتاب گفتگوی بدون خشونت دکتر روزنبرگ از بیان فکت و فیلینگ و آفر استفاده کرده بودم، اما به بد برداشت کردن و شماتت کرذن متهم شدم در صورتیکه اصلا لحنم سرزنشگرانه نبود و تو متن اینجوری برداشت میشد گویا.
    اما خداروشکر بخیر گذشت
    نکته ای که برای من داشت این بود که حتی باید برای دوستی های خیلی صمیمی هم حد و حدود خودم رو اعلام کنم…. اما با ظرافتی که تادیب یا تحقیر تلقی نشه و اینجوری برداشت نشه

    پاسخ
    1. خدا رو شکر که به خیر گذشته
      و نکته ای که در مورد تفاوت بیان حضوری و مجازی بیان کردید درسته چون عنصر لحن و چهره در فضای مجازی و متن حذف میشه
      اما یه نکته دیگه م هست، برخی افراد به دلیل سابقه ای در گذشته و عادتی که دارن حضوری هم باشه باز بد برداشت می کنند و به قول معروف بازی قربانی بودن و مظلوم نمایی رو اجرا می کنند تا خودشون رو مبرا کنند و با این افراد باید خیلی با احتیاط موضوع رو مطرح کرد یا طوری مطرح کرد که خودشون رو در جایگاه شما ببینند و حس کنند
      مثلا «فلانی اگه همچین موقعیتی برات پیش بیاد و یکی اینطوری بهت بگه یا باهات برخورد کنه چه حسی داری؟ چه فکری می کنی؟» البته بهتره در آرامش این اتفاق رخ بده وقتی هر دو آرامش دارید.
      به این شکل خودش رو در موقعیت می بینه و بهتر درک می کنه و احتمال اینکه پذیرا باشه بیشتر میشه.

      در مورد حد و مرزها هم باهاتون موافقم چون خیلی وقتها آسیبهای ارتباطی از همین مشخص نکردن حد و مرزها سرچشمه میگیره

      متشکرم از تجربه تون 🙂

      پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *